مرا به سوی میخانه رهنمون شو و جام باده به دستم ده. جام‌ها را از وجود خودت سرشار کن و مرا مست خطاب مکن.

شراب وصال تو را جرعه‌جرعه می‌نوشم، زیرا شور و مستی من نه از باده، بلکه از عمق وجود خودم سرچشمه می‌گیرد.

باده را مریز، چرا که این سینه از عشق تو لبریز است. از عشق سخن مگو، زیرا این حکایت، دل‌ها را خون سایت موزیک می‌کند.

مرا از خودی خود رها کن و راهی به سوی خویشتنم بگشا. با یک نگاه، هزاران آه را بر دل من بنشان.

اگر مست و سرمست هستم، این سرمستی از توست. مرا به سوی خود فراخوان، که هنوز دل‌بسته و پابند تو هستم…