محبوبِ من…

همراه با خیال تو قدم برمی‌دارم، تا آنجا که عکس تفریحی سرگرمی دلتنگی‌هایم به غروب می‌رسند. در آن مکان، خورشید از شانه‌های خسته‌ی آسمان پایین می‌آید و سایه‌ی تو تا عمق تنهایی‌ام امتداد می‌یابد.

محبوبِ من…

نبودنت چه تلخ است؛ در حالی که تمام وجودم بهانه‌ای برای آمدنت می‌یابد و هیچ دری به سوی تو گشوده نمی‌شود.

ببین چگونه نامت بر لبانم می‌لرزد و روحم از هجوم این همه دلتنگی به لب رسیده است.

تو نیستی و من هر غروب، با دستانی که از خیالت غم چیده‌اند، به خانه بازمی‌گردم؛ خانه‌ای که بی‌تو، حتی سکوتش بوی تنهایی می‌دهد.

آه، محبوبِ من…

کاش می‌دانستی که نبودنت فقط جای خالی تو نیست؛ بلکه تمام آرامشی است که از آغوش من رخت بربسته است، مادر.